Afdrukken
27
jan

Wielrennen

Anders dan bij mountainbikes ligt bij racefietsen de concentratie meer bij luchtweerstand en gewicht. Hierdoor is er in de afgelopen eeuw flink wat veranderd in de wielersport. Daarbij komt nog eens kijken dat er tegenwoordig regelementen zijn waaraan racefietsen moeten voldoen. Deze regelementen zijn opgesteld door de UCI (Internationale wielerfederatie), een voorbeeld van een regelement is dat je niks mag toevoegen aan de racefiets. Deze regel is ontstaan wanneer in 1984 de Italiaan Francesco Moser het record van Eddy Merckx brak op een fiets die voor het eerst bestond uit dichte wielen en een ossenkopstuur. Zo was de fiets veel aerodydamischer, en dus ontstond er een discussie waardoor de UCI in 2000 alle records die in 1984 behaald waren via dit soort methodes ongeldig werden verklaard. En dus dienen vanaf dat moment recordpogingen te worden gedaan op de klassieke racefietsen, en zijn dichte wielen verboden. Dichte wielen zijn alleen toegestaan in tijdritten en de afspraak over minimale gewichts eis is 6,8 kg. Deze nieuwe regels brachten andere ontwikkelingen met zich mee.

Zoals je net hebt kunnen lezen is de wielrensport met zijn racefiets in de afgelopen tijd flink veranderd. Maar wat is er nou eigenlijk zoveel te veranderen aan een fiets? Aan de vorm van een fiets kan en mag je weinig veranderen dan hoe hij vroeger was. Maar net als bij elke andere sport kan je veel veranderen aan het materiaal. De versnellingen van een racefiets is een onderdeel waar veel aan is veranderd. Vroeger zaten deze schakelaars op het frame ook wel buiscommandeurs genoemd, terwijl ze nu verwerkt zitten bij de remgrepen wat snellere reactie mogelijk maakt. Andere belangrijke ontwikkelingen in de laatste jaren zijn, introductie van de klikpedalen wat er voor zorgt dat de renner veel meer kracht kan zetten. In 1984 ontwikkelde Shimano geïndexeerd schakelen en zetten de wielrenwereld op zijn kop. Ook de vorm van het stuur is veranderd, zo gebruikte Francesco Moser voor het eerst in 1984 een ossenkopstuur en brak het record waardoor dit stuur erg populair werd. Een paar jaar later ontstond het spaghettistuur uit de triatlon, hiermee won de renner Greg LeMond tijdritten in de Tour de France in 1989.

Maar de verandering in materiaal voor het frame van de fiets is toch echt wel de meest ingrijpende verandering. De racefiets van tegenwoordig kan bestaan uit verschillende materialen namelijk, Carbon, Titanium, Staal, Magnesium of Aluminium. Hieronder volgen de voor- en nadelen van deze materialen.

Carbon: Carbon heeft als voornaamste eigenschap een gering gewicht zonder in te boeten aan kracht stevigheid en schokabsorptie. Een aantrekkelijke eigenschap van carbon is dat het lateraal (in zijwaartse richting) steviger is dan verticaal. Het frame buigt niet door als er hard getrapt wordt, maar behoudt toch de nodige veerkracht voor schokabsorptie, wat bij aluminium niet het geval is. Voordelen: carbon is viermaal zo sterk als hoogwaardig staal met hetzelfde gewicht en roest niet. Nadelen: carbonframes zijn erg duur en moeilijk te repareren.

Titanium: Materiaal dat eveneens afkomstig is uit de wereld van de jets en de ruimtevaart. Voordelen: schokabsorberend, waardoor het rijden comfortabeler wordt, het is licht en hard en het roest niet.  Nadelen: duurste framemateriaal op de markt, moeilijk te repareren en te lakken.

Staal: Verbeterd staal is lichter en sterker dan ooit. Nieuwe constructietechnieken met taps toelopende en ovaal gevormde buizen zorgen voor extra breukvastheid en oppervlaktehardheid, waardoor het gewicht van het frame verder teruggebracht wordt tot minder dan 1,4 kg. Hierdoor liggen de duurdere stalen kwaliteitsframes slechts enkele tientallen grammen achter op de frames van carbon en titanium. Voordelen: makkelijk te lakken en te chromeren, gaat heel lang mee, is soepel en makkelijk te repareren. Nadelen: staal gaat roesten, goedkope stalen frames zonder legering of kwaliteitsbuizen zijn erg zwaar.
Aluminium: Algemeen beschouwd als het beste materiaal voor fietsframes voor beginners en gevorderden. Werd in de jaren ’90 door veel profploegen gebruikt. Voordelen: aluminium is redelijk betaalbaar, het is licht, onbuigzaam en het roest niet. Nadelen: aluminium is niet schokabsorberend zoals staal, titanium of carbon en is onderhevig aan metaalmoeheid. De geschatte levensverwachting is ongeveer 5 jaar, een aluminiumframe is moeilijk te repareren. Tegenwoordig word er in de wieler sport gebruik gemaakt van carbon wat steeds betere tijden opleverd.

Magnesium: Magnesium racefietsen is nog iets lichterder dan aluminium en nog iets comfortabeler, het grote nadeel is echter dat magnesium extreem corrosief is en dat de frames daardoor een intensieve nabehandeling dienen te krijgen. Er zijn dan ook maar weinig fabrikanten die magnesiumframes produceren een meestal tegen een hoge prijs. Het gebruik van magnesium racefietsen is door de professionals gebruikelijk.
De betaalbare racefiets voor de consument is vaak van Aluminium gemaakt, zie bijvoorbeeld prijzen racefietsen, je hebt verschillende fietsmerken die goed en betaalbaar zijn voor de consument. Daarnaast zijn er ontzettend veel accessoires te koop voor racefietsen. Van fietscomputer en hartslagmeter tot voedingsupplementen, zo kan deze wielrensport enorm duur zijn, maar ook gewoon simpel en goedkoop, en via beide manieren kan je er enorm van genieten!

Mijn Sport Social